همچون رودخانه به جستجوی دریا حتی ژرف تر از آنها

جان من به جستجوی توست در آن دورها آنجا که رودها

بر بستر تنهایی خود میگریند من نیز ناله میکنم همچون گل سرخی زیبا

که هستی خود را بر قدرت شیرین خورشید میگشاید من نیز تمام قلبم را برای تو باز می کنم

همچون شبنم صبحدم که خالص و رها سوی خورشید می رود

روح من نیز رو به سوی تو دارد همچون شبنم که بر چهره خورشید ردی نمیگذارد

من نیز در وجود تو بی ردم رودها راه خود را میشناسند و قطرات شبنم خورشید را

گل سرخ به دست خورشید خواهد شکفت اما اندوه من آیا خواهد گذشت؟

آیا به تو خواهد رسید ؟ این راه طولانی و اندوه

آیا روزی به پایان خواهد رسید

                                 تقدیم به نسترن

 گلی به طعم عسل

خیلی دوست دارم نازنین من

                                              نازنین من

                                            دوست دارم دیوونه وار زیادی

ترا من چشم در راهم

ديشب باز به خوابم آمدی .آرام و سبکبال.گفتی آمده ای که بمانی.گفتی که دلت خيلی برايمان
تنگ شده.
چقدر از ديدنت خوشحال شدم.

گويی تمام دنيا را................

نه......بی تو دنيايم به ارزنی نمی ارزد

بهتر است بگويم
گويی تمام بهشت را يکجا به من داده بودند.
اما.............
خوشحاليم ديری نپاييد
چون تو رفته بودی. به همان نرمی که آمده بودی.
کاش اين کابوس زودتر به پايان ميرسيد وباز روزهای خوب با تو بودن را لمس ميکرديم.

همه عشقم برای تو که زندگیم از ایمان به عشقت لبریزه ...

همه نفسهام برای تو که زندگیم از ایمان به عشقت لبریزه ...

همه نفسهام برای تو که همیشه در قلب منی ...

خیلی دوست دارم ...

                                                 تقدیم به عزیزتزینم    

چه سخته بی تو موندن

چه سخته بی تو موندن

چه سخته بی تو موندن

چه سخته بی تو موندن

چه سخته بی تو موندن

يه روز بشه تنها بشي

خدايا

تا به كي بسوزم ز آتش هجران

ز تنهايي رهايم كن

و گر خواهي چشم من ببيني روز و شب گريان

شكيبايي عطايم كن

ببين آه و دردم، ببين روي زردم،

گناهي نكردم بغير از عشق و وفاداري

ببين اشك و آهم، ببين بي پناهم،

بجز تو نخواهم پرستاري، يار و غمخواري

خدايا به آه شكسته دلان،

به فرياد جانسوز خسته دلان

خلاصم كن

حالا ديگه تو رو داشتن خياله دل اسير آرزوهای محاله

غبار پشت شيشه می گه رفتی ولی هنوز دلم باور نداره

ديگه راه تو دوره دل من چه صبوره

کاشکی بودی و می ديدی زندگيم چه سوت و کوره

آسمون از غم دوريت حالا روز و شب می باره

ديگه تو بغض خيابون منو تنها جا می ذاره

خاطره مثل يه پيچک می پيچه رو تن خستم

ديگه حرفی که ندارم دل به خلوت تو بستم

بهتر اين است که من برخيزم

و قلم برگيرم

روی اين دفتر صد چاک دلم

روی اين واژه تنهايی محض

نام زيبای تو را

حک بکنم

و بخوانم اين بيت....

(تو به اندازه تنهايی من زيبايی        من به اندازه زيبای تو تنهايم)

....تقديم به نسترن