در غربت مزار خودم گریه ام گرفت از زخم ریشه دار خودم گریه ام گرفت وقتی که پرده پرده دلم را نواختم در غربت مزار خودم گریه ام گرفت از زخم ریشه دار خودم گریه ام گرفت وقتی که پرده پرده دلم را نواختم از ناله ی سه تار خودم گریه ام گرفت پاییز می وزد و تو لبخند می زنی اما من از بهار خودم گریه ام گرفت یک تکه آفتاب برایم بیاورید! از آسمان تار خودم گریه ام گرفت

ازسكوت سنگي  اسكله  قايقي  بريد

دل به دريا زدورفت،رفت و يه روز خوش نديد

تودلش هزارو يك حرف نگفته مونده بود

پيش روش هزارو يك راه نرفته مونده بود

وقت راهي شدنش آسمونم گريه مي كرد

دريا مه گرفته بود ،تاريك و طوفاني وسرد

عاقبت اسير دريا شدو دست سرنوشت

يه نسيم رهگذر قصه شُ اينجوري نوشت

يكي از روزاي كوچش نور فانوسي رو ديد

پي اون رفت وبه يك زمين ممنوعه رسيد

نتونس با غربت وتنها ييهاش خو بگيره

به سرش زد كه تو اون جزيره پهلو بگيره

تو جزيره يه مسافر كه غريب و بي كسه

يه مسافر كه جزيره واسه ش عين قفسه

اون مسافر با نگاه اولش كارشُ ساخت

گفت با سرنوشت مي جنگم آره جنگيد ولي باخت

ازتموم مال دنيا يه دل دريايي داشت

كه اونم پاي يه عشق پاك ورؤيايي گذاشت

آره روزاي قشنگ زندگي تموم ميشن

هميشه خوبيا پاي بديا حروم  ميشن

آسمون دريا رو ابراي تيره پرمي كرد

تا اومد بجنبه ديد رفته تو ميدون نبرد

لشكر وحشي مو جاي تباهي اومدن

ابراي سياه از آسمونا نعره ميزدن

پيكر نحيف قايق كه به صخره ها مي خورد

تيكه تيكه مي شدو ميرفت و از غصه مي مرد

نكنه يه وقت مسافرش به ساحل نرسه

نكنه يه وقت مسافرش به ساحل نرسه.......

.................

مي دوني قصه ي كوچ ما سرانجامي نداشت

غيرازاينكه يه مسافر پاتوساحل مي گذاشت

توشدي مسافري كه پشت درياروشكست

من شدم يه قايقي كه عاقبت به گل نشست

دستم را تو بگیر

اتماس دستم را بپذیر

درمانی باش پیش از آنکه بمیرم....

اهل طاعوني اين قبيله مشرقي ام

تويي اين مسافر شيشه اي شهر فرنگ

پوستم از جنس شبه ، پوست تو از مخمل سرخ

رختم از تاوله ، تن پوش تو از پوست پلنگ

بوي گندم مال من ، هر چي كه دارم مال تو

يه وجب خاك مال من ، هر چي مي كارم مال تو

تو به فكر جنگل آهن و آسمون خراش

من به فكر يه اتاقي اندازه تو واسه خواب

تن من خاك منه ، ساقه گندم تن تو

تن ما تشنه ترين تشنه يك قطره آب

بوي گندم مال من ، هر چي كه دارم مال تو

يه وجب خاك مال من ، هر چي مي كارم مال تو

شهر تو ، شهر فرنگ / آدم هاش ترمه قبا

شهر من ، شهر دعا / همه گنبداش طلا

تن تو ، مثل تبر / تن من ريشه سخت

تپش عكس يك قلب / مونده اما رو درخت

بوي گندم مال من هر چي مي كارم مال تو

نبايد مرثيه گو باشم واسه خاك تنم

تو آخه مسافري ، خون رگ اينجا منم

تن من دوست نداره زخمي دست تو بشه

حالا با هر كس كه هست هر كس كه نيست داد مي زنم

بوي گندم مال من هر چي كه دارم مال تو

يه وجب خاك مال من هر چي مي كارم مال تو

**** ديگه حرفي واسه گفتن انگاري نمونده باقي داره مي دوزده زمونه از دلم چشم زيباتو تو نگاه خيست انگاري واسه من حرفي نداري حتي راهي واسه رفتن پيش پاهام نمي ذاري نمي خوام بي تو بمونم توي اين بازي ( زندگي ) بي ثمر يه روزم اگه آتيش به جونم بزني دلم مي خواد با تو بمونم با تو بمونم با تو بمونم . . . خوب ديروز و هنوزي واسه من اما نمي خواي كه بدوني كاش مي شد واسه هميشه براي اين ديــــــــــــونــــــــــه مهربون بموني ****

فرياد نزن اي عاشق من صدايت را درون قلب خود مي شنوم

درد را در چهرة عاشق تو با ذهن خود مي نگرم

فرياد نزن اي عاشق فرياد نزن

اگر احساسم ُو مي فهميدي ، قلبم ُو دوباره مي بخشيدي

لحظة پايان اين ديدار را ، روز آغازي دگر مي ديدي

ما سزاوار ، اگر گريانيم             اينچنين خسته و سرگردانيم

ماكه دانسته به دام افتاديم           چرا از عاشقي رو گردانيم

وقتي پيمان دل ُو مي بستيم                     گفته بودي فقط عاشق هستيم

ولي با عشق نگفتيم هرگز            از دو عين نابرابر هستيم

نه گناهكاريم ، نه بي تقصيريم          من و تو بازيچة تقديريم

هردو در بيراهة بي رحم عشق           با دل و احساس خود درگيريم

تو كه همدردي مرا ياري دِه          به من عاشق اميدواري بده

اگر عشق با ما سرياري نداشت          تو به من قول وفاداري بده

تو به من قول وفاداري بده

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بي سبب نيست چنين فريادم بي گناه در دام عشق افتادم

چه درست ُو چه غلط زندگي هم خودم، هم تورو بر باد دادم

بي گناه در دام عشق افتادم

         اگه بيهوده نمي ترسيدم            عشق آنگونه كه هست مي ديدم

شايد اين لحظة غمگين وداع   قلبم و دوباره مي بخشيدم

كاش از اين عشق نمي ترسيدم

بيشتر از هميشه دوستت دارم          گرچه از عاشقي و عاشق شدن بيزارم

زير آوار فروريختة عشق                  از دلم چيزي نمونده كه به تو بسپارم

10 ثانيه تا انتها
پاياني بي سر و صدا
بي خبر از هر شب و روز
من و يه شمع نيمه سوز
يكي گذشت از ثانيه
9 تاي ديگه باقيه
اي كاش تو لحظه اي كه رفت
مي ديدمش يه بار ديگه
اون دور بود و تو حسرت
ثانيه ها كه ميگذر
اي كاش تو اين يك ثانيه
مي بود اگه اين رهگذر
ساعت ميگه 2 ثانيه
8 تاي ديگه باقيه
يه عمر نشستم منتظر
كي ميگه اينا بازيه
فقير بودن جرم منه
عاشق بودن تنها گناه
يه عمري چشم به در بودم
اين آخراهم چشم به راه
ساعت بازم بهم ميگه
3 ثانيه رفته ديگه
خبر داري چه زود گذشت
مونده فقط 7 ثانيه
هي با خودم گفتم مياد
اميدتو ندي به باد
داد مي زدم پس كي مياد
كسي جوابم و نداد
من موندم و 2 ثانيه
ازم فقط اين باقيه
ثانيه پشت سر هم
رفتن تا 6 و 7 و 8
لحظه تو گوشام داد ميزد
8 ثانيه ازت گذشت
من موندم و 2 ثانيه
ازم فقط اين باقيه
هنوز نشستم منتظر
چشم اميدم ساقيه
با يك خنك باد سحر
واسش ببر تو اين خبر
بگو كه من تا آخرين
خيره بودن چشام به در
ثانيه نهم كه رفت
مونده فقط 1 ثانيه
سرت سلامت نازنين
ازمن يه لحظه باقيه
قسمت نشد ببينمت
شايد كه لايق نبودم
منتظرت موندم يه وقت
نگي كه عاشق نبودم
ثانيه 10 گل ياس
راحت شدم ديگه خلاص
آزاد شدم بيام پيشت
بي واهمه بي هيچ هراس
قشنگترين ثانيه ها
اين 10 تا بود كه زود گذشت
روياي شيرين بود و ناب

چون با خيال تو گذشت

                            عاشق چشمان پر مهر توام رویای من

خسته از این همه عاشق شدنم دنیای من

راه بی آغاز عشقت را به پایان برده ام

من ندانستم که پایانی ندارد عشق بی پروای من

من نمی خواهم شوم فرهاد و شیرینم شوی

عشقشان پایان شیرینی ندارد عشق بی همتای من

در میان قلب من راهی ندارد دیگری

یا تو می آیی یا خاموش می گردد دل تنهای من

گریه قشنگه 

گریه سهم دل تنگه

گریه کن گریه غروبه

مرهم این راه دوره

سر بده آواز هق هق

خالی کن دلی که تنگه

گریه کن گریه قشنگه

گریه قشنگه

گریه سهم دل تنگه

بذار پروانه احساس

دلتو بغل بگیره

بغض کهنه رو رها کن

تا دلت نفس بگیره

نکنه تنها بمونی

دل به غصه ها بدوزی

تو بشی مثل ستاره

تو دل شبها بسوزی

گریه کن گریه قشنگه

گریه سهم دل تنگه

من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت ، در تهاجم زمان آتش زدم،کشتم

من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم، یک کلام در جزوه هایم هیچ ننوشتم

من ز مقصدها پی مقصودهای پوچ افتادم ، تا تمام خوبها رفتند و خوبی ماند در یادم

من به عشق منتظر بودن همه صبر و قرارم رفت!

بهارم رفت...

                               عشقم مرد...

                                                            یارم رفت...

توان گریزم نیست . با بال کدام پرنده رها شوم و دل را به شاخ کدام درخت بیاویزم .

مرا به پیشواز باران ببرید. مرا به سرزمینی ببرید که پرستوها به کوچه باغ آن آشنایی دارند .

مرا به آسمان دعوت کنید به آسمانی که ابرهایش به سخاوت مشهورند .

دلم برای رهایی، دل تنگ است و چشمم  ، چشم انتظار دستانیست که میان من و شکوفه های بهاری پل می سازند و مرا فریاد می زنند .

بیا و فاصله ها را بشکن و بیا و سکوت شبم را از بین ببر . بیا دل غمگینم را بشکن . بیا که اگر بیایی با تو از بهار می گویم ، از دریا ، از صف های آبی از آسمان ، از خطوط مبهم پرندگان مهاجر .

بیا و برگهای ریخته ام را به شاخا ها بر گردان می دانم که بهار کنار توست . 

عظيم دردی است

با خويشتن نشستن

و در خويشتن شکستن

در ميان من و تو فاصله هاست ...

من و تو در دو سوي ديوار اشك ميريزيم

يكديگر را ميشناسيم          صداي هم را ميشنويم

اما دريغ چهره ي هم را نميبينيم

و چه سخت شنيدن و نديدن

                              دوست داشتن و به هم نرسيدن

توی نگاهت عشقو ديدم ،‌ تپش قلبو شنيدم
توی جاده های احساس من به عشق تو رسيدم
توی کتابا عشقو خوندم عکس خورشيدو سوزوندم
جای خورشيد توی کتابا نقش چشماتو نشوندم
توروخدا برگرد من خيلی دلم واست تنگ شده ... من خيلی دوستت دارم ...
به حرفات ،‌ به دلداريات ،‌ به مهربونيا و محبتات

نمی دونم ديگه چه جوری بگم که خيلی بهت احتياج دارم ... ...
از روزی که تو رفتی پريده رنگ شادی
اما خورشيد می تابه مثل يه روز آبی
چطور هنوز پرنده داره هوای پرواز
چطور هنوز قناری سر ميده بانگ آواز
مگه خبر ندارن تو نيستی در کنارم
چرا بهت نگفتن بی تو چه حالی دارم
لعنت به اين تنهايی دلم برات تنگ شده

شاید یه کسی شبها برای اینکه خواب تو رو ببــــــینه به خدا التـــــماس مــیکنه

شاید یه کسی به محض دیدن تو دسـتاش یخ میزنه و تپش قلبش بیشتر میـشه

مطمئن باش یه کســـی شبــــها به خاطره تو ، تو رویایی از اشـــک می خـــوابه

ولـی تـو اونـو نـمی بینــی

آمد و آتش به جانم کرد و رفت

با محبت امتحانم کرد و رفت

آمد و بنشست و آشوبی به پا

در میان دودمانم کرد و رفت

آمد و رویی گشود و شد نهان

نام خود ورد زبانم کرد و رفت

آمد و او دود شد ، من شعله ای

در وجود خود نهانم کرد و رفت

آمد و برقی شد و ، جانم بسوخت

آتشین تر ، این بیانم کرد و رفت

آمد و آیینه گردانم بشد

طوطی بی همزبانم کرد و رفت

آمد و قفل از دهانم بر گشود

چشمه آب روانم کرد و رفت

آمد و تیری زد و شد نا پدید

هم چنان صیدی ، نشانم کرد و رفت

آمد و چون آفتی در من فتاد

سر به آسمانم کرد و رفت

و مي دانم كه پوچ هستي و اين لحظه هاي پژمرنده

اگر باشي تو با من، خوب و جاويدان و زيباست

ولی من همچنان غمگینم!!!!!!

چشمهایت مثل رنگین کمان . دستهایت باغ پاک نسترن . قلب اقیانوسی از شوق و نگاه با دلت پروانه شد احساس من . قلب من یک جاده تاریک بود . با تو قلبم کلبه پیوند شد . اشکهایم مثل نیلوفر شکفت . حاصلش یک آسمان لبخند شد . مرز ما گلدانی از احساس شد . تو گلذان پیچکی از عاطفه . تو شدی راز شکفتن . من شدم برگ سبز و کوچکی از عاطفه . ای تماشای تو یک حس لطیف . بی تو فرش کوچه ها بارانی ست . بی تو صد نیلوفر عاشق هنوز ، در حصار عاشقی زندانی ست . قلب من تقدیم چشمان تو باد . 

اگر باد بودم می وزيدم،

اگر ابر بودم می باريدم،

اگر مهر بودم می تابيدم،

اگر خدا بودم می آفريدم

تا بدانی دوستت دارم ....

اگر ابر بودی به انتظار اشکت می نشستم،

اگر مهر بودی در پرتو ات خود را گرم می کردم،

اگر باد بودی چون برگ خزان خود را بدستت می سپردم،

اگر خدا بودی به تو ايمان می آوردم تا بدانی دوستت دارم،

اگر هيچ بودی از تو ابر سپيدی می ساختم،     

از تو خورشيد با شکوهی بوجود می آوردم،

تو را نسيم ملايمی می کردم

از تو خدايی بزرگ می ساختم،

                                     دختر رویاهای من نسترن     

                                               آتش مهرانه ی من نستزن

                                     گل قشنگ دل من نسترن     

                                               روزنه ی فردای من نسترن

                                     روشنی یلدای عاشق تویی       

                                               تیره نگون بخت سیاهم تویی

                                    آه تویی سایه ی مهتاب تویی       

                                               قصر سپید دل من نسترن

                                     مهر دلم روشنی نام توست

                                              شادی من گرمی دستای توست

                                    صدای تو شفا بخش نور توست

                                             نگاه تو قشنگی روی توست

                                    شب امید دل من نسترن

                                             امید فرداهای من نسترن

                                   وجود تو برای من مقدس

                                             لبخند تو حلاوت شوق توست

                                  بوسه ی نایاب دلم رو ببین

           تقدیم به تو قشنگ ترین عشق من

                                                    نسترن

ای آشنای دل ! ای نسترن قلب شکسته ام ! مرا تا ویرانی پیش بردی و شیشه صبوری ام را با سنگ دلت شکستی . چرا به فکر نسترن قلبم نیستی ؟ چرا به تار و پودم آتش غم می زنی ؟ چرا نهال آرزوهایم را که با تو شکل می گیرد و بزرگ می شود از ریشه در می آوری ؟ ای تکیه گاه من ،قبل از آنکه ستاره ی عمرم افول کند به دیدارم بیا و ساغر امیدم را از شراب عشقت پر کن .

بهانه ات را هر شب از سپیدار بلند باغ می گیرم و می گریم و تو در تصویر ستاره ها به من لبخند می زنی .
هر صبح قصه ی جدایی ات را با نسترن ها می گویم و می گریم و تو در نغمه سرایی بلبل با من حرف می زنی . من خسته شدم از یکنواختی . از اینکه هر روز با پروانه ها در دل می کنم . می خواهم به خزان تاریک قلبم نوبهاری سبز ببخشم اما تو دل از سوسن ها بر نمی گیری . تو در قاب اندوه نگاهم ، روزنه های امید را می خواهی و من از شاپرکها خبر بازگشت تو را . دیروز آینه سراغت را می گرفت ، قطره اشکی چکاندم او ترک خورد و شکست و دل من همراهش .

شبی از شبها ای تو آئینه هر پاکی ای پاک

با تو باور کردم که جهان خالی از آئینه پاکی نیست

شبی از شبها یاد من پاورچین پاورچین

از در خانه برون رفت من ندانستم کی باز آمد . کجا بود

انقدر بو بردم که تنش بوی دلاویز تو را با خود داشت

شبی از شبها تو مرا گفتی شب باش

من که شب بودم و شب هستم و شب خواهم بود

شب گشتم به امیدی که تو فانوس نظرگاه شب من باشی

و من اینگونه دوستت  دارم

خسته شدم . صدای حرکت ثانیه ها برام زجرآوره . تمام تحظه های زندگیم پر شده از انتظار ، انتظار بیهوده ، انتظاری که تا ابد با منه . انتظاری که هیچ پایانی نداره .مردن از این زندگی کردن خیلی بهتره . تا کی باید چشم انتظارش باشم . هر کاری می کنم که باور کنم ابن رفتنش هیچ برگشتنی به همراه نداره نمیشه . هر چی دلیل برای این دل وامونده میارم قانعش نمیکنه . دیگه موندم ، تو همه چیز موندم . دیگه حرف هیچ کسی رو باور ندارم . همه دروغگو و دورو هستن . دیگه به هیچ کس نمی شه اعتماد کرد . دیگه رو راست تر از اون وجود نداشت . همیشه حرف همه رو رد می کردم . ولی اون با همه برام فرق داشت . تنها کسی بود که راست می گفت ، تنها کسی بود که صادق و یکرنگ و بی ریا بود . اما نمی دونم چی شد که اونم مثل بقیه رنگ عوض کرد . اون بلد نبود با احساس کسی بازی کنه . اگه کسی رو دوست نداشت به بازیش نمی داد ، رک و راست بهش می گفت .

همیشه می گفت تو با همه فرق داری . هیچ کسی رو به انداره تو دوست ندارم . قرار نبود به این زودیا بره . می گفت تا زمانی که تو بخوای پیشت می مونم . من که اونو می خواستم پس چرا رفت . چرا با دلیلای بچه گانه خودش رو راحت کرد . اینا که همه از روز اول بود ، چرا اون موقع به چشمش نمی اومد . چرا اون وقتا زیاد براش مهم نبود . چی شد ؟ آخه مگه می شه که عشق و دوست داشتن برای یکی دو روزه بیاد ؟

کسی که دوست داره تا ابد دوست داره و کسی که عاشق میشه تا پای جونش به عشقش وفادار می مونه . چرا اون اونجوری نبود ؟ چرا زود جا زد ؟ نکنه فکر می کرد که دوست داره !

اما حرفای اون از دلش بود . این حرفارو علاوه بر زبون و قلمش ، چشمانشم می زد . اون با تمام وجودش  عشقش و دوست داشتنش رو بیان می کرد . صادق تر از اون وجود نداشت و نداره . نمی دونم شاید یه روزی برگرده و جواب تمام این چراها رو بده .

دوست داشتن گناه نيست گناه ترک نگاه عاشق است

من به دنبال پروازم

به دنبال نور به دنبال يک قطره اشک حضور

من به دنبال آن ياد بلند

آن نظر کرده بر خاک آن سفر کرده به اوج آسمان

من به دنبال يک صدا

يک صدا از سوي رود آن کرانه آن سکوت

من به دنبال دلم

يک دلي پر ز خروش

يک خروش بي ريا

يکمي مهرو صفا

من به دنبال تو ومن به دنبال خودم

من کجا رفتم نمي دانم

ولي خوب مي دانم

من به دنبال خلوص نيتم

يعني از مهر آتش ساختم

با همه عشق و فا

بر زبان صحبتي بي وضو ساختم

تا تورا بينم که در جايي دگر با يکي تنهايي ساختي

خوش دلي و مهر آويختي

با همين ديدن يا شنيدن من خوشم.

گاه می اندیشم که خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

آن زمان که خبر مر گ مرا می شنوی ، روی تورا کاشکی می دیدم.

شانه بالا زدنت را -بی قید- و تکان دادن دستت که:- مهم نیست زیاد-

و تکان دادن سر که:-عجب! عاقبت مرد؟! افسوس-

کاشکی می دیدم.

من به خود می گویم : چه کسی باور کرد جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد!

بي تو دلتنگي به چشمانم سماجت مي کند

واي ، دل چون کود کي بي تو لجاجت مي کند

اشتياق ديدن تو ميل خاموشي نکرد

هيچوقت عشقت به دل فکر فراموشي نکرد

عشق من با تو به ميزان تقدس مي رسد

بي حضورت دل به سر حد تعرض مي رسد

«دوستت دارم» براي من کلام تازه نيست

حد عشقت را برايم هيچ چيز اندازه نيست

در غياب تو غريبانه فراغت مي کشم

بر گذشت لحظه ها طرحي ز طاقت مي کشم

چشمهايم را نگاه تو ضمانت مي کند

گرمي دست مرا دستت حمايت مي کند

با تنفس در هواي تو هنوزم قانعم

ابتلاي سينه را اينگونه از غم مانعم

چشمهاي مهربان تو فراموشم نشد

هيچکس جز ياد تو بي تو هم آغوشم نشد

من تو را با التهاب سينه ام فهميده ام

ساده گويم خويش را با بودنت سنجيده ام

فریاد از عشقت فریاد
بر لبم تا ابد اسم توست
اسیره عشقم که سرنوشتم طلسم توست

بگو این درد جدایی تا کی؟
بگو این اشک تنهایی تا کی؟

عشق من نرفتی از یاد من
ذره ذره جون سپردن تا کی؟
دور از تو آهسته مردن تا کی؟
عشق من تو بشنو فریاد من

رفتی وچه فایده از گریه
رفتی وچه فایده از گریه
ابر غم تو چشمام میشه بارون
نیستی و باورم نمیشه رفتی آسون

رفتی وچه فایده از گریه

دل من تنگ همیشه
شکستی قلبم رو مثه شیشه

فریاد ازعشقت فریاد
اشکهای من به یاد عشق توست
هر شب و هر روز چشم عاشق به راه توست

حالا دیگه تورو داشتن خیاله. دل اسیرآرزوهای محاله. غبارپشت شیشه می گه رفتی ولی هنوز دلم باور نداره. حالا راه تو دوره دل من چه صبوره کاشکی بودی می دیدی زندگیم چه سوت و کوره. آسمون از غم دوریت حالا روزوشب می باره. دیگه تو ذهن خیابون منوتنها جا می ذاره. خاطره مثل یه پیچک می پیچه رو تن خستم. دیگه حرفی که ندارم دل به خلوت تو بستم.

بلمی از جنس عشق ناب خویش خواهم ساخت و تو را مسافر دریای طوفانی وجود شیفته و آشفته ام خواهد  نمود .

به خاطر تو از آسمان خواهم گذشت و از زمین و مرز انسان بودن و عشق . روزی در دریای نگاه تو غرق و با تو یکی خواهم گشت .

روح پاک قلبم را به بند خواهم کشید و برای تو خواهم نوشت عاشقانه ، عاشقانه ، عاشقانه .

اگر برای شکافتن قلب امواج حادثه امید گذشتن از طوفان پا گرفته از حسرتم باشی و اگر پایبند به میعاد دستان صاذق و قلب عاشقم ، آن وقت فریادت خواهم کرد ، نام تو را و احساسم را ، که مدتهاست در سکوت گلی صدایم خشکیده .

شاید عطش واژه ها فروکش کند

شاید چشمان به خواب رفته سرنوشت را بگشاید آن وقت در لحظات ابدی با تو بودن بی تشویش تکرار خواهم نمود

         که تا همیشه ای باقی دوستت خواهم داشت .

وقتی معلم پرسید:عشق چند بخش اشت؟

زود دستمو بالا بردمو گفتم:یک بخش

اما وقتی تورو شناختم فهمیدم عشق سه بخش

آتش دیدن تو

شوق با تو بودن

و اندوه بی تو بودن

دلم می خواد که بی صدا گریه کنم ترانمو به قلب تو هدیه کنم
باغ دلم بدون تو گل نداره
تو لحظه هاش اسم تو رو کم می آره
لا لا لالالا لالا لا لا
دل تو رنگ خزونه می دونم نامهربونه دل من مثل یه ماهی شعر دریا رو می خونه
بیا برگرد تو به خونم با گلا تنها نباشم جای غم رو باغچه دل بزر خوشبختی بپاشم
به خدا دنیا دو روزه می دونی یه روزی دلت می سوزه می دونی دل من منتظر اومدنه تا بیای دوباره پیشم بمونی
به خدا دنیا دو روزه می دونی یه روزی دلت می سوزه می دونی دل من منتظر اومدنه تا بیای دوباره پیشم بمونیدلم می خواد که بی صدا گریه کنم ترانمو به قلب تو هدیه کنم
باغ دلم بدون تو گل نداره
تو لحظه هاش اسم تو رو کم می آره
لا لا لالالا لالا لا لا
دل تو رنگ خزونه می دونم نامهربونه دل من مثل یه ماهی شعر دریا رو می خونه
بیا برگرد تو به خونم با گلا تنها نباشم جای غم رو باغچه دل بزر خوشبختی بپاشم
به خدا دنیا دو روزه می دونی یه روزی دلت می سوزه می دونی دل من منتظر اومدنه تا بیای دوباره پیشم بمونی
به خدا دنیا دو روزه می دونی یه روزی دلت می سوزه می دونی دل من منتظر اومدنه تا بیای دوباره پیشم بمونی

              تو اینجا نیستی ! تنهای تنها ، با سکوتی سخت درگیرم

                          و می دانم ، اگر دیگر نیایی ،

                              در غروبی سرد و غمبار و پر از تردید می میرم !

     امید بازگشت تو ، مرا زنده نگه می دارد                                         

                                  تو می آیی

                                        تو می آیی بهانه من ،

                   و می دانم دوباره شاخه های خشک احساسم ،

                                                      جوانه می زند ،

                                لبریز از عشق و شکوه زندگی می گردد و با تو ،

                                           تمام لحظه های تلخ پاییز و زمستان را ،

               تمام لحظه های بی تو بودن را ،

                               تمام خاطرات سرد و بی روح نبودت را ،

                شبیه قاصدک ، در دست های باد می اندازد و دیگر ،

                                                   به آن فصل پر از دلتنگی و سرما می نشیند .

                                            از دوست خوبم حمید جان