من با قلبم می نويسم تا دلم آرام شود و تو اين
 نوشته ها را مي خواني تا در دلت غوغا بر پا شود.

              !!!  بنازم با اين قلم  !!!

 هر دو براي ابراز عشق به جستجوي راه پرداختيم......
 من به نتيجه نرسيدم....
 بريدم و در تو گم شدم.....
 و تو هم ديگري را يافتي !!

 لبخند تو از گريه هاي من بي ارزش تره واسم!
 مي دوني چرا؟
 چون من عاشق خنده هات بودم و تو فقط به اشك هاي من
 مي خنديدي...

با ديدن تو . توي همون يه لحظه گفتم چشات به عالمي مي ارزه

                 چي داشت چشات که من حالا اسيرم حس ميکنم بدون تو ميميرم

                 من زير باغ عشق توشكستم کاش نمي دادي اون گل رو به دستم

                  هيچ ميدوني چقدر شبا خوابيدي من تا سحر به خاطرت نشستم

                   پر شده از عکسهاي تو اتاقم هر وقت ميبينم تازه ميشه داغم

                  فال ميگيرم روزي هزارو يکبار شايد يکيش بگه مياي سراغم

                    اول ميگفتي پاي من ميشيني دورم باشي ازم.منو ميبيني

                  من از چشات افتادم اما تو .نه هنوز واسم عزیز و نازنيني

                 من ميدونم يکي کرده طلسمت اسم منو خط زده از رو اسمت

                من ولي جادوي کسي نميشم يه بار شدم اون هم با برق چشمت

                    مي خوام برم با اين دل آشفتم يه چيز رو اما تا حالا نگفتم

 دلم از اول به خدا يقين داشت كه ازچشماي روشنت ميفتم

هيچي نگفتي , نگامم نکردي
و من دونستم که در پي باد دويدن
قراره اين دل بي قراره

پس از اون عاشقي از تو نميشه ديگه غافل شد

با اون ديوونگي ها نميشه ديگه عاقل شد

پس از اون با تو بودن هاعذاب بي تو تنهايي

نمي خواهم بي تو اوروز و نمي خواهم بي تو فردايي

تن و جونم همه پر بود زشوق ديدن رويت

ستاره ها همه كم بود بريزم بر سر و رويت

يه روزي مست اون چشمات زخود من بي خبر بودم

چه بي پرواز جام عشق هزارون جرعه نوشيدم

ميون بستر رويا فقط خواب تو رو ديدم

تو رو از نم نم بارون تو رو از قصه پرسيدم

نگو كه جاي خالب تو تحمل ميشه كرد آسون

كدوم سبزي به جا مونده بدون آب و بي بارون

يـه روزي تو ميري تنهام ميزاري يـــه روزي روي قلبـــم پا ميـزاري ولـي اينــو بـدون طاقت نــدارم نميــــره قصــه عشـقــت زيـــادم اينو بدون تا وقتي زنده هستم به يادت ميمونم هرجا كه هستم حالا ديدي راست مي گفتم : ديدي گفتم يه روز ميري تنهام ميزاري يه روزي روي قلبم پا ميزاري بازم مي گم ، طاقت ندارم هيچوقت نرفته عشقت زيادم بازم بهت مي گم تا وقتي زنده هستم بيادت مي مونم هرجا كه هستم

به من بد كردي و رفتي منو تنها گذاشتي و رفتي نگفته بودي از خيالت مي رم !!! نگفتي بي تو ميميرم ؟؟ دلم با دلت يار بود قلبم با قلبت هم صدا بود ولي قدرم ندونستي منو تنها گذاشتي و رفتي نفرين مي كنم كه يه روزي به روز من بيفتي تا بفهمي درد عاشقي رو ، تا بفهمي عزلت و تنهايي رو چشمات گرم و صادق بود ، چي شد اون همه گرمي ؟؟ كجا رفت اون صداقت ؟؟ تو كه مي گفتي بي تو ميميرم ، مي گفتي با تو مي مونم ، مي گفتي هيچ كس جا تو نمي گيره اگه بري دلم مي گيره مي گفتي از خداحافظي دلگيرم اگه تو بري من ميميرم ولي چي شد اون همه حرفا ؟؟؟؟؟ چي شد اون عهد و پيمونا ؟؟؟؟؟ برو اي بي وفا سرت سلامت ولي اين يادت باشه بي لياقت كه نمي بيني روي سعادت

من ماندم
                  و تو گذشتي.
                                       براي گذشتن از اينهمه
                                                                     بايد بي گذشت بود.
                            تو بودي.
حال تمام اينها گذشته
                       و من درد اين گذشتن بي گذشت را
                                                                 به گذشته ها مي سپارم.

توی خواب و توی رويا ، رو دلم تو پا گذاشتی      اينجا تو بيداری اما ، دلمو تنها گذاشتی
اومدی قدم گذاشتی تو به آرومی تو دنيام         به همون لطافتی که ، گم شدی تو خواب و رويام
اومدی مثل پرنده ، روی بوم من نشستی         دل من قفس نبود که ، پس چرا اونو شکستی
اومدی مثل کسی که می تونست ترانه باشه   واسه زنده بودن من ، بهترين بهانه باشه
اومدی شدی کسی که تا هميشه بهترينه       ولی افسوس که نموندی ، آخر قصه همينه
اومدی مثل يه صوفی با نگاهی خيلی ساده     حتی ذره ای نگاهت از سر چشام زياده
اومدی مثل يه خورشيد با يه نور ارغوانی          اما بی تو تنها موندم ، تو بهار جوانی

اين ثانيه ها چقدر نامردند...گفته بودند که بر مي گردند...

بر نگشتند و پس از رفتنشان...بي جهت عقربه ها ميگردند...

ه.اين ثانيه هاي بي رحم...چه بلايي به سرم آوردند...

نه به چشمم افقي بخشيدند...نه ز بغضم گره اي وا کردند...

لحظه ها همهمه هاي موهوم...لحظه ها فاصله هاي سردند...

بگذاريد ز پيشم بروند...لحظه هاي که همه نامردند...

گفتم خدايا.... كجاي دنيايي

آيا بر بال شاپركي سواري؟

يا به روي ابري شناور

از كدام قبيله اي

و بر كدام اسب مي تازي

بر كدام قله ايستاده مرا نظاره ميكني

قضاوت ميكني.. عدالت مي ورزي

وحكم مي راني..

كه اينگونه هواي مرا داري؟!....

بر بال شاپرك .. ابر شناور ..... يال اسب بي قرار

بالاتري قله... جذر و مد دريا... شكوه جنگل

گوشه دلم........

كنج باغچه ام....

هر كجا هستي.... اي خدا

سخت مي بوسمت

كه اين گونه هواي مرا داري!...............

تو اون شام مهتاب کنارم نشستي
عجب شاخه گلوار به پايم شکستي
قلم زد نگاهت به نقش آفريني
که صورت گري را نبود اين چنيني
پري زاده عشقو مهاسا کشيدي
خدا را به شور تماشا کشيدي
تو دونسته بودي که خوش باورم من
شکفتي و گفتي از عشق پر پرم من
تا گفتم کي هستي تو گفتي يک بي تاب
تا گفتم دلت کو تو گفتي که درياست
قسم خوردي بر ما که عاشق تريني
تو يک جمع عاشق تو صادق تريني
همون لحظه ابري رخ ماه را آشفت
به خود گفتم اي واي مبادا دروغ گفت
گذشت روزگاري ازون لحظه ناب
که معراج دل بود به درگاه مهتاب
درون درگه عشق چه محتاج نشستم
تو هر شام مهتاب به يادت شکستم
تو از اين شکستن خبر داري يا نه
هنوز شور عشقو به سر داري يا نه
هنوزم تو شبهات اگه ماهو داري
من اون ماهو دادم به تو يادگاري  

ديشب تمام خاطرات با تو بودن را دور ريختم

 و 

امروز هر چه ميگردم خودم را پيدا نمیکنم

وقتي مردم مرا در قبري تاريک پنهان نسازيد

مثل لکه ننگي که از صفحه زمين مي زداييد ،

تنم روزي آغوشي گرم بود براي کسي که دوستش داشتم

و چشمانم تصويري از تمامي احساساتم ... تبلور سايه روشن هاي زندگيم

دستانم ستايشگرين نوازشگران

و قلبم عصاره اي از عشق ؛

عريانم نسازيد

من از هم آغوشي با تن سرد خاک مي هراسم

اشک هايتان ارزانيتان

و ناله هاي بيهوده تان ...

خوب مي دانم سه بار که خورشيد غروب کند

من براي هميشه در خاطره هاتان غروب مي کنم

خروارها خاک سرد براي من

بسترتان هميشه گرم ...

مي دانم خدا مرا خاک خوبي خواهد کرد

تا روزي اندام شما را در آغوش گيرم

روزي که دير نخواهد بود

دلم تنگ است و دلگیرم
            بسی غم در دلم آکنده و تنها و غمگینم
            نمی آید کسی دیگر بگیرد دست سردم را میان دست گرم خود
            فشارد تا که شاید غم نخواهد تا مرا آزار دارد
            نمی آید کسی دیگر
            بگوید حرفی از جنس گل اطلس به این تنها به این بی کس
            به این زندانی پر بسته مانده در قفس
            نمی آید بگوید حرفی از جنس گل مهتاب به تنها به این بی تاب
            دلم تنگ است و دلگیرم خداوندا خداوند

عاشقانه‌هاي من يكي يكي از پس ديوار رنگ مي‌بازند.عاشقانه‌هايي كه روزي هر كدام تكيه‌گاهي بود براي رسيدن به تو اما ... اما ديوار خاطرات ما سست‌تر از بود كه تا آسمان بالا رود. و تو رفتي! هنوز تازگي و طراوت خاطراتت مثل زندگي جاريست.

(( بسترم صدف خالي يك تنهائيست و تو چون مرواريد گردن آويز كسان دگري ))

نمي‌دانم به كدامين سو ... اما رفتي و مرا با خاطراتت تنها گذاشتي. تنهاي تنها حتي تنها تر از باد تنهاتر از ستاره و تنهاتر از ... حتي تنهاتر از خودم.

وقتي كه به فكر فرو مي‌روم درافق‌هاي بي‌كران ذهن خود گم مي‌شوم.افق‌هايي كه هركدام تجلي يك باورند.

باور... باور... باور يعني من يعني تو يعني ما يعني با هم بودن يعني زندگي كردن.

اما... اما تجلي يك باور, پرتو نوريست از آن باور, تجلي باور زندگي,  زندگي را زندگي كردن است.

ولي من نتوانستم عاشقانه‌هاي خود را به دل سوختهء خود برگردانم ,  پس منتظرم ;  منتظرم كه برگردي تا مرا جاري كني مثل ... مثل خودم.