با پرهيز دشمن باش

امروز بر عقیق چشم تو رگه های بی مهری نشسته

و به فیروزه ی چشم من داغهای حسرت...

از گذشته ی تلخم برای تو حرف نمیزنم

 امروز در این سینه در این سراب آتش مقدسی فروزان است که با دست تو شعله ور شد

و با خاکستر عداوتت فرو ننشست

با آمدن تو در مخمل لطیف رویا غنودم و با رفتنت در پیله ی اندوه فرو رفتم

و حالا من بی خود و با توام و تو با خود و بی منی من پاریای رانده ام و تو پارسای مانده ...

 تنهای تنها بودم و تو مثل نیلوفری در من شکفتی .

نیلوفری که هنوز هم از گلابدان چشم من آب میخورد .

به لحظاتی که با هم بودیم بیندیش .

لحظاتی که در مه سپید بوسه ها غرق می شدیم و فریاد گزمه های زهد را نمی شنیدیم .

لحظاتیکه عشق من آهن دلت را شیشه میکرد

و جیوه های بوسه ام بر این شیشه رنگ آئینه میزد .

لحظاتی که چشمه سار وسوسه و دلهامان میجوشید و بر لبهامان میریخت

و بدنبال این رویائی نوشین ناگهان تو تندباد شدی و زغن های جدائی را برشاخسار وجودم کوچاندی .

دلم میخواست که بعد از این خزان بهار نیاز تو دمیدن گیرد و شبان مهرت پاسدار رمه های دلم باشد .

ولی غافل از این بودم که تو خزان بی زمستانی و خزان بی بهاری .

راستی گلهای مریمی که برایت فرستادم یادت هست ؟

این گل ها مثل مریم مقدس مسیح دلم را در آغوش خود داشتند و تو این مسیح را بیرحمانه بر صلیب عناد خود کشیدی و مصلوبش کردی .

آمدی و گفتی که دوستم داری برای تو این کلام فقط از چند حرف مرده و بی جان تجاوز نمیکرد .

ولی من با هر حرفش هر نقطه و ترکیبش عشق می ورزیدم ...

خیال میکنی بعد از تو چه خواهم کرد ؟

(( نه خواهم مرد؟... نه خواهم ماند ))

(( نه خواهم سوخت ... نه خواهم ساخت ))

(( تو با من ساز و بی من سوز ))

(( تو با من مان و بی من میر ))

((... و زین پس من :))

(( حروف نامه را از اشک خواهم ساخت ))

(( مگر اینسان توانم نامه ای اندوهگین پرداخت ))

(( تو چون من باش و با پرهیز دشمن باش ))

آسوده باش عزیزم ...

اگر تو نخواهی آغوش بی ماتمت هرگز از حباب پیکر من پر نخواهد شد .

تو بمان و عزیزانت

تو بمان و .....

ولی اگر تو بخواهی اگر تو بیائی اگر تو بمانی

برایت بستری از اشک خواهم ساخت و تو در این بستر گلایه های کدورت را خواهی سترد

و آنوقت من مثل نسیم صبحگاه در تو خواهم چکید .

اقاقیای بوسه هایم را روی پیشانیت خواهم ریخت .

منجوق های دلم را به تار موئی خواهم بست و این رشته ی بلورین را برگردنت خواهم آویخت .

تا هر بار نطفه ی نیازی در دلت تسبیح بار میگیرد ورد گوی من باشی ...

اوه چکار دارم که این هذیان گنگ مرا خواننده میفهمد یا نه ..؟

همینقدر که تو بخوانی همینقدر که تو بدانی همینقدر که تو بمانی برایم کافیست .

تو با من باش تو چون من باش و با پرهیز دشمن باش ...

سالگرد بیان عشق و دوستی من وتو

سالگرد شکفته شدن غنچه عشق در قلب تو

سالگرد باز کردن قفل سکوت از لبها و قلبهای دو سرگشته

دو سر گشته عاشق که میلاد عشقشون در پایان پاییز رقم خورد و سکوت عشقشون در ۲۹ آذر ۸۲ شکسته شد و پاییز برای آنها پیام آور بهاری دلنشین بود ، بهاري كه در پاييز جون گرفت ودر زمستان به اوج رسيد و در بهار عاشقان يكي از قلبها نور عشقش كمرنگ شد و در تابستان با يه فوت ساده به قلب خود شعله نيمه عشق را خاموش كرد و رفت و پشت كرد به عشق و عهد و پيمان ، رفت تا رها بشه بدون اينكه به فكر كسي كه در بند كشيده باشه . رفت تا قانون جدايي پس از وصال را به اثبات رساند . با يه عهد شيرين رفت كه دلخوشي سالهاي دوري اون باشه . اما افسوس كه پشت به عهد كرد و آخرين نقطه اميد را در قلب اون شكست و اميد چشمانش رو به نقطه دور ،‌ زمان بي نهايت و روز ابدي خيره گذاشت . امسالم نيومد تا دومين سالگرد بهار عشق ابدي را  در نبودش و به اميد روزنه اميدي از او سپري كنه و دستان اونو به سوي آسمان نگه داره تا وجودش ، ‌قلبش ، هستي ، زندگي و خودش را از خدا بخواهد . با چشمان گریان سر به سوي آسمان مي گيرد تا صداي قلبش را با حقانيت نگاهش به خداي عاشقان به اثبات رساند و بگويد تا ابد به انتظار نازنيني كه وجود و هستي و خود اون بود مي ماند حتي با كور شدن تمام نقطه هاي اميد .

 سالروز عشق و دوستی من مبارک

همۀ نامه هات رو بازم دارم می خونم

تمام حرفای دلت رو از نامه هات می خونم

نامۀ اول تو، بوی عشق و امید میده

هروقت میخونمش به دلم صفا میده

نامۀ دوم تو ، بوی اوج دوستی داره

با خوندنش بازم دلم تاب میاره

اما نامۀ آخر تو، بوی خداحافظی

اینجاست که اشکای من میشه جاری

نمیدونم چرا تقدیر من این بود

مگر گناه من به جز عشق چی بود

نمیدونم چیکار کردم باتو

که تو چنین کردی با من

منتظر روز دیدار میشینم تا قیامت

اما دلم شاید نیاره طاقت

اون وقته که من نیستم یارت

پس بدون هست زیر خاک یارت

                نسترن جان ، تولدت مبارك

                        روز تولد تو رو با خاطراتت مي گيرم

                              تو بزم اين تنهايي ها از غم دوريت ميميرم

                          امروز يه آرزو دارم اونم صداتو بشنوم

خوب يادم هست كه همه چيز از يك نگاه شروع شد و بعد ... آشنايي ، و آشناييمان به انس انجاميد . سرانجام انس را هم خودت بهتر از هر كسي مي داني . من به تو انس گرفتم و تو بي نياز از من . تو بزرگتر از آني بودي كه خود را به يك نگاه اسير كني . چه قدر افسانه اي معبود من شدي و چه افسانه اي داشت ، معبدي كه با هم ساختيم . و هرگز ندانستم كه من تنها يكي از هزاران شيفته ي توام . تو آنقدر بزرگ بودي كه همه مان را سيراب كني . تو هيبتي داري توصيف ناشدني . تو دريايي و تنها خدا مي داند كه از كدام كوهسار سرچشمه مي گيري . تو آنقدر پاك بودي كه حتي سر به ابتذالِ‌خواستن و داشتم خم نكني . چه زيبا با يك لبخند از همه چيز مي گذري و چه قدر آسماني تقسيم مي شوي . تو معجزه آفرينشي ، تو بزرگي ...

در زندگي تو را تنها قامتي يافتم كه وسعت فرياد را آسوده شكستي و خم نشدني . وقتي به گاهِ آشناييمان مي انديشم ، در ميابم كه حضور تو چه قدر اتفاقي بود و چه قدر اتفاق بزرگي بود براي من . حضور ناگهاني ات را كه لمس كردم ،‌ آرام گرفتم . هنوز هم هر وقت تو را مي بينم ؛ برايم همان تازگي را داري .
تو چه معبودي هستيكه شوق رسيدن به تو و عطش ديدارت خاموشي ناپذير است . تو چه پاكي و چه آرام راهِ‌ عشق را مي پيمايي و به دوستي مي رسي . خودت مي داني كه در خلوتمان همه چيز را به تو گفته ام ولي تو هرگز نخواستي بگويي چگونه مرا شيفته ي خود كردي .

اون روزا كه تنها بودي                                                                                                       
گمشده ي دريا بودي                                                                                  
  قايق تو شكسته بود                                                                     
تنت نحيف و خسته بود                                                 
فانوس درياييت شدم                                    
عشق اهوراييت شدم            
  گذشتم از هر هوسي
                                تا تو به مقصد برسي
اما به جاش تو بد شدي
از من و عشقم رد شدي
     به من يه پشت پا زدي    
تهمت ناروا زدي  
                                          اون روزا كه تو جنگل ها      
                                ترسيده بودي بي صدا                                
                                    بين درخت هاي بزرگ                                                            
                              ميون گله گله گرگ                                                                                  
               گذشتم از جون خودم                                                                                                  

خواهم پاسخي دهي كه جبران تارج حالم شود و آيندن شيرين تا ابد را همراه داشته باشد .

نازنينم عشق را نشان دادي پس پايدار بودنش را به اثبات برسان .

دشتها نام تو را مي گويند
كوهها شعر مرا مي خوانند
كوه بايد شد و ماند
رود بايد شد و رفت
دشت بايد شد و خواند
در من اين جلوه ي اندوه ز چيست ؟
در تو اين قصه ي پرهيز كه چه ؟
در من اين شعله ي عصيان نياز
در تو دمسردي پاييز كه چه ؟
حرف را بايد زد
درد را بايد گفت
سخن از مهر من و جور تو نيست
سخن از تو
متلاشي شدن دوستي است
و عبث بودن پندار سرورآور مهر
آشنايي با شور ؟
و جدايي با درد ؟
و نشستن در بهت فراموشي
يا غرق غرور ؟
سينه ام آينه اي ست
با غباري از غم
تو به لبخندي از اين آينه بزداي غبار
آشيان تهي دست مرا
مرغ دستان تو پر مي سازند
آه مگذار ، كه دستان من آن
اعتمادي كه به دستان تو دارد به فراموشيها بسپارد
آه مگذار كه مرغان سپيد دستت
دست پر مهر مرا سرد و تهي بگذارد
من چه مي گويم ، آه
با تو اكنون چه فراموشيها
با من اكنون چه نشستها ، خاموشيهاست
تو مپندار كه خاموشي من
هست برهان فراموشي من

با غريبگي چشمات توي آينه نگاهت

يه شكست تازه خوردم تو اتاق سرد حسرت

كنج تنهايي نشستم شب و روزمو شمردم

تويي كه خوب مي دونستي كه طلوع زندگيمي

بعد اون شباي تاريك حالا تو غروب يادت

تو ديگه نمي شناسي مني كه برات مي مردم

اون همه وعده فردا اون همه خيال باطل

از لب تو مي شنيدم من خوش خيال ساده

همه عمرمو فروختم حرفاي تو رو خريدم

از كتاب سرنوشتم از نگاه تو مي خونم

كه ديگه گم شده ام من تو شب كوير بختم

واسه پيدا كردن راه يه ستاره هم نديدم

 حالا با دنياي من دنياي تنهاي من از همه آشناتري

از توي بركه ماتم دلم بر مي داري تا اوج رؤيا مي بري

حالا با بهونه هات كه رفتن پيش مي كشن آرزوهام بي فروغه

 اون همه حرفاي خوب يا همش يه قصه بود يا بهونه هات دروغه

            من قامت بلند تو را در قصيده اي

                     با نقش قلب سنگ تو

تصوير مي كنم