در آنجا بر فراز قله کوه
دو پايم خسته از رنج دويدن
به خود گفتم که در اين اوج ديگر
صدايم را خدا خواهد شنيدن
به سوي ابرها ي تيره پر زد
نگاه روشن اميد وارم
ز دل فرياد کردم کاي خداوند
من او را دوست دارم ، دوست دارم
صدايم رفت تا اعماق ظلمت
به هم زد خواب شوم اختران را
غبار آ لوده و بيتاب کوبيد
در زرين قصر آسمان را
ملائک با هزاران دست کوچک
کلون سخت سنگين را کشيدند
زتوفان صداي بي شکيبم
به خود لرزيده در ابري خزيدند
خدا در خواب رويا بار خود بود
به زير پلکها پنهان نگاهش
صدايم رفت و با اندوه ناليد
ميان پرده هاي خوابگاهش
صدا صد بار نوميدانه بر خاست
که عاصي گرددو بر وي بتازد
صدا مي خواست تا با پنجه خشم
حرير خواب او را پاره سازد
صدا فرياد مي زد از سر درد
به هم کي ريزد اين خواب طلايي؟
من اينجا تشنه يک جرعه مهر
تو آنجا خفته بر تخت خدايي
مگر چندان تواند ا وج گيرد
صدايي دردمند و محنت آلود ؟
چو صبح تازه از ره باز آمد
صدايم از صدا ديگر تهي بود
ولي اينجا به سوي آسمانهاست
هنوزم اين ديده اميد وارم
خدايا اين صدا را مي شناسي ؟
من او را دوست دارم دوست دارم

به کجا میروی صبر کن

     صبر کن عشق زمین گیر شود بعد برو

     یا دل از دیدن تو سیر شود بعد برو

ای کبوتر به کجا قدر دگر صبر کن

     آسمان پای پرت پیر شود بعد برو

ای عشق من تو گر گریه کنی بغض من نیز میشکند

خنده ی عشق کن . عشق نمک گیر شود بعد برو

             یک نفر حسرت لبخند تو را میبارد

             صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو

خواب دیدی شبی از راه سوارت امد

            باش ای نازنین

                    باش ای مهربان

خواب تو تعبیر شود بعد برو

               حال که عزم رفتن داری پس برو

                                               خدا نگهدارت

--اولين روز که چشمامو وا کردم ديدم يکي کنارم نشسته

داشت به چشمام نگاه ميکرد بهش گفتم تو کي هستي؟

گفت: من پيشت ميمونم ولي بهت نميگم کي هستم

گفتم : تا هميشه پيشم ميموني

گفت : آره

گفتم : باهام بازي ميکني؟

گفت : نه

گفتم : واسه چي؟

گفت : من فقط پيشت ميمونم ولي کاري واست نميکنم

من هم گريه کردم اومد اشکامو پاک کرد

گفت : هنوز گريه نکن

گفتم : واسه چي؟

گفت : هنوز وقتش نرسيده

من هم بيشتر گريه کردم

مامانم اومد منو بغل کرد

اون گفت : ميدوي اين کيه ؟

گفتم : نه

گفت : اين مادرته

گفتم : مادر چيه؟

گفت : مادر دلسوز ترين فرد دنياست خيلي هم دوست داشتنيه

گفتم : باهام بازي ميکنه؟

گفت : آره

گفتم : من مادر رو بيشتر دوست دارم تا تو

گفت : ولي...

گفتم : ولي چي؟

گفت : اون تو رو تنها ميزاره

گفتم : نه اون منو دوس داره تنهام نميزاره

گفت : تنهات ميزاره

منم دوباره گريه کردم ديدم يکي اومد دست رو سرم کشيد

اون گفت : اين رو ميشناسي؟

گفتم : نه

گفت : اين پدرته

گفتم : پدر

گفت : آره

گفتم : اين کيه ؟

گفت : اين مهربان ترين فرد دنياست خيلي هم دوستت داره

گفتم : باهام بازي ميکنه؟

گفت : اره ولي آخر تنهات ميزاره

گفتم : تو دروغ ميگي اون منو دوست داره

ديدم يکي اومد بالاي سرم دستامو گرفت و يه بوس به دستام داد

گفت : ميدوني اين کيه؟

گفتم : نه

گفت : اين خواهرته

گفتم : خواهر

گفت : آره خواهر هم راز هم درد هم بازي

گفتم : اين پيشم ميمونه

گفت : نه اين هم تنهات ميزاره

گفتم : آخه چرا ؟اون که منو دوست داره

گفت : همه دوستت دارن اما فقط من پيشت ميمونم و تنهات نمي زارم

گفتم : نه

وبعد ديدم يکي اومد بغلم کرد و باهام بازي کرد

گفت : ميدوني اين کيه ؟

گفتم : اين همونيه که منو تنها نمي زاره

گفت :نه اون هم و رو تنها ميزاره

گفتم : نه نه نه

گفت : اون برادرته دوست داره هر چي ميخواي واس مياره ولي بهش دل نبند

گفتم : چرا؟

گفت : تنهات ميزار

بعد روزها گذشت سال ها گذشت تا من بزرگ شدم و با آدم هاي ديگري آشنا شدم

ولي اون همش مي گفت اونها تو رو تنها ميزارن

تا روزي که....

داشتم قدم ميزدم ديدم يکي داره نگام ميکنه اول بهش توجه نکردم و رفتم

روز بعد وقتي از اونجا گذشتم ديدم دوباره اونجا ايستاده و به من خيره شده من هم اهميتي بهش ندادم و سريع از اونجا گذشتم

روزها گذشت و اون همين جور به من خيره ميشد

وقتي اون رو ميديدم داشت بهم لبخند ميزد هميشه يک شاخه گل سرخ توي دستاش بود يک روز که داشتم از اونجا گذر ميکردم ديدم يکي اومد جلوم ايستاد و شاخه گلي به طرف من گرفت وقت نگاش کردم ديدم خودشه هموني که هميشه منتظرم بود به چشماش نگاه کردم خودشو اورد جلو تر بهم گفت دوستت دارم ....

ديدم يکي بهم گفت : تنهات ميزاره

آره خودش بود اوني که هميشه باهام بود و می گفت تنهام نميزاره

گفتم : اون که دوستم داره

گفت : اين دليل موندن نيست

من هم اون گل رو از اون گرفتم

هر روز منتظرم به درختي تکيه ميکرد و با يک گل سرخ

کم کم معني عشق رو فهميدم آره اون عاشق من شده بود

اما من از جدايي ميترسيدم خيلي....

روزي رسيد که ديدم کنار درخت کسي نيست ديدم يک نامه با يک گل سرخ کنار درخت بود

وقتي نامه را باز کردم نوشته بود تو تنهاتريني

به خيابون نگاهي کردم ديدم خودش بود اما دستاش توي دستاي يکي ديگه....

توي همون لحظه ديدم يک دست روي شونه هام گذاشت

گفت : ديدي گفتم باتو نميمونه

من هم بغض گلوم رو گرفته بود به آرامي گريه کردم

گفتم : تو که تنهام نگذاشتي

گفت : آره من تنها کسي هستم که کسي رو تنها نميزارم

گفتم : تو کي هستي؟

گفت : غم

گفتم : غم

گفت : آره اوني که با همه ميمونه هيچ کسی رو توي تنهايي تنها نميزاره

اشکامو پاک کردم و رفتم جايي که ديگه کسي منو پيدا نکنه

اما تنها کسي که منو تنها نگذاشت غم بود .....

کاش می دونستی که ...

قلب شکسته و دلتنگ و باز در یک سکوت تلخ و یک عالمه دلتنگی اسیرم.... 
باز دلم از دنیا و از این زندگی گرفته است.... سهم من در این لحظات تلخ دو چشم
خیس است و یک قلب شکسته.... قلبی شکسته که دیگر هیچ امیدی به زندگی
دوباره ندارد! احساس تنهایی میکنم ؛
احساس میکنم تنهایی دوباره جای خالی عشق را با  حضور سردش پر کرده
است..... تمام نگاهم به قاب عکست است  تو را میبینم
و حسرت آن روزهای شیرین با هم بودنمان را میخورم  و دوباره چشمهایم مثل
 همیشه بهانه تو را میگیرند! چه یادگاریهای تلخی را از عشقمان برجا
گذاشتی ..... دو چشم خیس ؛ یک قلب شکسته و نا امید ؛  چند خاطره تلخ ؛
یادگاری از عشق تو بود ای بی وفا! دلم خیلی گرفته ؛ اینبار دیگر کسی نیست
که دلم را با  حرفهایش آرام کند ؛ با من درد دل کند و به من امید و دلگرمی بدهد
؛  دیگر کسی نیست که با دستان مهربانش اشکهای مرا از گونه هایم  پاک کند
 و مرا نوازش کند..... تنها خودم هستم ؛ دل پر از دردم است  و یک بغض کهنه در
گلویم.... هوای دلم ابری است و دلگرفته ؛ کاش دلم بارانی میشد  تا از این
حال و هوای تلخ بیرون بیایم.... کجایی ای یار بی وفایم ؟ کجایی که زندگی
 بدون تو یک کاووس است! دلم بدجور هوایت را کرده است ؛ چرا رفتی؟
 رفتی و دلم را با خود نبردی .... رفتی اما بدان که اینجا تنهاتر از من
 دیگر هیچ تنهایی نیست ؛  رفتی اما بدان که دیگر در این دنیاهیچکس مثل من
دیوانه وار  تو را دوست نخواهد داشت..... هنوز هم چشمهایم از دوری
تو بارانی است ؛ و هنوز هم تو  با همه بی وفایی ها و سنگ دلی هایت
برای من مقدس و عزیزی...  تو لیاقت این قلب شکسته مرا داری و خواهی
 داشت.... و باز در یک سکوت تلخ و یک عالمه درد نگفته در دلم اسیرم

هر کسي سهم خودش را طلبيد
سهم هر کس که رسيد
داغ تر از دل ما بود
ولي نوبت من که رسيد
سهم من يخ زده بود!
سهم من چيست مگر؟
يک پاسخ
پاسخ يک حسرت!
سهم من کوچک بود
قد انگشتانم
عمق آن وسعت داشت
وسعتي تا ته دلتنگيها
شايد از وسعت آن بود
که بي پاسخ ماند

تو رفتی تنها 
آخر قصه ی ما اینجا بود
خداحافظ همان کلامی بود
که تو در پشت خنده ها کشتی
( و در آن لحظه هیچ حرفی نیست )
نازنینم خداحافظ
پشت سر هیچ نگاهی به هرچه مانده مکن
شب و روز من با تنهایی
مثل یک برگ زیر پای بی تفاوتی است
تو برو
ماندن من مرگ من است ...
نازنینم خداحافظ
تو خودت شاخه ای از فاصله را هدیه ام آوردی
تو خودت خواستی که دور از هم
شعله خاطره ها را به دست باد دهیم
و من میان بهت و غرور
حرف آخر را زدم ...
نازنینم خدافظ
بعد از تو نه سوی دگری خواهم رفت
که ببخشایمش هر آنچه که در قلبم هست
و نه دستی به کسی خواهم داد
اگر از سمت سادگی به سوی من آیی
( به من آموختی که به دنیا باید
با غریبان آمیخت ، از غریبان آموخت )
نازنینم خداحافظ
ببخش من را گر بی بهانه ای تو را به سوی خود خواندم
آن زمانی که بهانه تمام ماندن بود
من فقط جوشیدم
همه حرفی تازه بودند و
من فقط خندیدم
ببخش من را گر هرچه که می آمد با من ، گفتم ...
نازنینم خداحافظ
من تو را می بخشم
اگر باور نکردی آنچه با من بود
اگر حتی ندیدی قطره ای را که برای تو بروی گونه ی تنهایی ام خشکید
یا حتی نفهمیدی چگونه دوستت داشتم ...
نازنینم خداحافظ
نخواهم گفت هرگز نقشی از تو
پیش چشمانم نخواهم ماند
نخواهم گفت هرگز هیچ جایی نیستت در کنج تنهایی من
هرگز نخواهم گفت دیگر نگاهی نیست
آهی نیست
یا از یاد خواهم برد آن حرفی که بر قلبم تو حک کردی ...
نازنینم خداحافظ
میان ما هر آنچه بود ، گذشت
من و تو سوی فرداها روان هستیم
پرید از چشمهایم خواب دیروزت
من و تو ، حال تفسیر میان دو غریبه در جهان هستیم

                  اگه دوست داشتی بگو بازم بگم
                          که هنوز دوسِت دارم
                                  تو قلبمی
                       برای خوشبختیتم دعا کنم

به تو که چنین سخت مرا آزردی...

تو که باران نگاهت همه را می بارد...

تو که امواج نگاهت همگان را سر ساحل وفا می خواند...

و من از دور تماشاگر بی نام و نشانی هستم...

به تو می اندیشم!

به همان لحظه که گفتم : بی تو در خانه غم میمیرم...

امشبی را به من آرامش ده...

و تو خندیدی که نه جانم...

بین ما فاصله هاست...

و من عادت کردم در شب سرد دلم به تو اندیشه کنم...!

و هنوز به تومی اندیشم!

دلم گرفته به اندازه وسعت تمام دلتنگی های عالم

شیشه قلبم انقدر نازک شده که با کوچکترین

تلنگری می شکند

می خواهم فریاد بزنم ولی واژه ای نمی یابم

که عمق دردم را در فریاد منعکس کنم

فریادی در اوج سکوت که همیشه برای خودم سر داده ام

دلم به درد می اید وقتی سر نوشت را به نظاره می نشینم

کاش می شد سرنوشت را با ان روزها شیرینم

 عجین کرد

بغض کهنه ای گلویم را آزارد

نفرین به بودن وقتی با درد همراست

ای کاش باز هم کسی اشکهایم را نبیند

تنها با خاطراتم خوشم

منتظرم به قاصدك از تو خبر بياره

به قاصدك كه با خودش عطر تنه تو داره

بياد و همراه خودش تو اين شباي بی کسی 

خورشيد چشماي تو رو تو اينه ها بياره

بودن تو مثل نفس نبودنت مثل مرگ

بي تو يه برگ زخمي ام اسير دست اجل

يه نيمه جونم تو بياتو بيا كه از تو جون بگيرم

يه بي نشوني كه مي خوام از تو نشونه بگيرم

حالا كه تمومه لحظه هامو انتظار تو پر كرده برگرد

واي ازاين لحظه هايي كه توي انتظارت دلم بي تو سركرد

تومثل یك معجزه ي حقيقي

تو لحظه هاي بيم و نا اميدي

كه در غروب آخرين دقايق

از آسمون به داد من رسيدي

من آخرين اميد اين نگاهو

به لحظه ي اومدن تو بستم

بيا كه در نهايت صداقت

به انتظار ديدنت نشستم

میشه هیچی رو ندید فقط نگاه کرد

روزای مقدس و خوبو فدا کرد

اما عشق فریاد یک درد عمیقه

لبای عشقو نمیشه بی صدا کرد

غربت صدای گریه ام درد بی تو بودنه

بی صدا شکستنم صدای شعرای منه

مثل خوشبختی تو دوری از من اما همیشه

غم گریه های تو تلخی حرفای منه

من مصیبتو با رفتنت شناختم

به جای ترانه ها مرثیه ساختم

قصه هام غمنامه ای برای تو شد

هر کلام من فقط صدای تو شد

از منم به من تو نزدیک تری اما همیشه

سردی دوری تو از تن من دور نمیشه

درد این فاصله ها منو به فریاد می کشه

توی خرمن سکوتم شعله های آتیشه

هر چشم تو يه پنجره، رو به تماشای سحر!
ديوار خواب خط بزن! ای از همه آزاده تر!
پلکاتُ وا کن روبه عشق!پيله ی ترسُ پاره کن!
فانوسک قلب منُ، يه کهکشون ستاره کن!

 پنجره يعنی يه نفر،ديوارُ حاشا ميکنه!
هر کس به قدر پنجرش،نورُ تماشا ميکنه!
پنجره يعنی يه نفر، تشنه ی لمس منظره!
با هر نگاهی تازه شو!هر چشم تو يه پنجره!

اونور قاب پنجره، اگه قشنگه ، اگه زشت!
اگه سياه ، اگه سفيد، اگه جهنم يا بهشت!
با هر نگاه گرم تو، منظره ديدنی ميشه!
وقتی تو لب وا ميکنی، حرفا شنيدنی ميشه!

پنجره يعنی يه نفر،ديوارُ حاشا ميکنه!
هر کس به قدر پنجرش،نورُ تماشا ميکنه!
پنجره يعنی يه نفر، تشنه ی لمس منظره!
با هر نگاهی تازه شو!هر چشم تو يه پنجره

تیک ... تاک ... تیک ... تاک ... زمانی که نفسها در سینه حبس می شوند . زمانی که آرزوها در دلها جاری می شود . زمانی که یکسال با تمامی خوشی ها و سختیها به فراموشی سپرده می شود . زمانی که یاد تمامی عزیزان در دل تازه می شود . زمانی که فکر عیدی وسط قرآن بچه ها را به وجد می آورد . زمانی که بوی گل سنبل فضا را معطر کرده ! زمانی که آریایی معنا پیدا می کند . زمانی که .. زمانی که ... مجری تلویزیون می گوید ؛ آغاز سال نو مبارک ! زمانی که بوی عید و سال نو تمامی خانه ها را غرق در شادی می کند . و سال نو مبارک !!

تا من بشم یه تیکه سنگ،تا تو بشی عاشق زار

یه شب با چشم دل من،عشقو تماشا بکنی

خودت رو هر جوری شده،تو دل جا بکنی

تا تو دچار من بشی،لحظه شمار من بشی

خوابو حرومت بکنم ،صید شکار من بشی

برام یه بازیچه بشی،بشم تموم زندگیت

تا پشت سر بخندم،به سادگی و بچگیت

این درو اون در بزنی،واسه به من رسیدن

برات یه رویا بشه منو یه لحظه دیدن

ناز دلم رو بکشی،از عشق جوابت بکنم

پر از نیاز من بشی،غرق عذابت بکنم

تا جون داری گریه کنی،تا جا داره من بد بشم

همیشه خواهشم کنی،همیشه دست رد بشم

هی نشین غصه نخور رفته که رفته
اگه دوستت داشت نمیرفت اون که رفته
هی نشین چشم به راه رفته که رفته
اگه عاشق بود نمیرفت اون که رفته

بی خیالش مگه چند سال تو جوونی
بی خیالش مگه چند سال تو می مونی
بی خیالش اینا رسم روزگاره
همشون کاره خداست حکمتی داره

یاده حرفای قشنگش میدونم مثله یه داغه
اون دلت خیلی گرفته شده قلبت پاره پاره
اون که رفته دیگه رفته
دیگه اون دوستت نداره
دیگه دست بردار عزیزم برو سوی عشق تازه

هیچ کسی نمیدونه توی دلت چی میگزره !
حرفات اندازه کوهه پر غروری خیلی ساده

اون که رفته دیگه رفته
دیگه برگشتن نداره
اگه دوست داشت نمی رفت
حتی واسه یه لحظه

غربتِ من هر چی که هست
از با تو بودن بهتره!
آخره خطِ زندگیم،
این نفسای آخره!
وقتي دارم با هر نفس،
از اين زمونه سير ميشم!
وقتي با يه زخمِ زبون،
از اين و اون دلگير ميشم!
اين آخره راهِ ديگه،
بايد كه تنها بميرم!
تنها تو اوجِ بي كسي،
تو اوجِ غربت بميرم!
بايد برم...
بايد برم...
بايد كه بي تو بپرم!
آخ كه چه سنگين ميزنه،
اين نفساي آخرم!!
سكوتِ من نشونه ي
رضايتم نيس،ميدوني!
گلايه هامو ميتوني،
از توي چشمام بخوني!
بگو آخه جرمم چيه؟،
كه بايد اين جور بسوزم...؟؟
هيچي نگم...
داد نزنم...
لبامو رو هم بدوزم!
در به دره غزل فروش،
منم كه گيتار ميزنم!
با هر نگاه به عكست انگار،
من خودمو دار ميزنم!
نفرين به عشق و عاشقي
نفرين به بخت و سرنوشت
به اون نگاه كه عشقتو،
تو سرنوشتِ من نوشت!
نفرين به من...
نفرين به تو...
نفرين به عشقِ من و تو!
به ساده بودنه منو...
به اون دلِ سياهِ تو!

دل به غریبه بستم
از همه دنیا گسستم
به خاطر غریبه سنتها رو شکستم
دل به غریبه باختم
قصر رویارو ساختم
نفهمیدم غریبه زشتی هاش دل فریبه
نفهمیدم اشتباهه
عاشقی ای گناهه
دلم از ادم ها خونه
می گیره هی بهونه
دلم میخواد گریه کنم
ولی چرا برای کی
شاید واسه دل خودم شاید برای دیگیری
شاید دلم شکسته شد
شاید چشمهام خسته شد
از دیدن دل سنگی ها
از زور این دل تنگی ها
از زور این دل تنگی ها
با توام ای ابر بهار
جای دیگه لونه بزار
اخه چرا چشمها ی من
از چشم دیگرون ببار
جنس دل من از شیشه اس
غصه که کار همیشه است
یه لحظه هم که شاد بشم
از غصه ازاد بشم
زودی یکی سر میرسه
باز یکی از در می رسه
که بشکنه دل منو
که در بیاره اشکمو

خيال کردم يه عمر با من می مونه
گمون کردم واسم يه هم زبونه
نگفته بود پیِ يه عشق ديگه س
تا تحقير بشم و دل بسوزونه
نگفت به فکر فرصتی دوباره س
برای دل بريدن فکر چاره س
نگفت به فکر تحقير نگاهو
شکستن غروری پاره پاره س
حالا به مرگ من راضی نمی شه
می خواد جون بکنم واسش هميشه
به اون ظالم بگين نفرين اين دل
تا زنده ام به راه زندگيشه
درسته کلی هم بی کس و کارم
ولی واسه خودم خدايي دارم
برای ديدن روز عذابت
دارم ثانيه ها رو می شمارم

تو هم باید مثل اون دلش رو می شکستی

سلام به تمامی دوستای گلم .

مرسی که تنهام نذاشتید و باعث شدید که یکبار دیگه این دهکده پابرجا بمونه و چراغ امیدش خاموش نشه . ممنونم که در تمام شرایط همراهم بودید .

دوباره می نویسم . اینبار به پشتوانه شما عزیزان و برای دل تنهای خودم .

چون نوشتن آرومم میکنه .

سلام . این آخرین پست این وبلاگ .

مرسی از همه شما دوستان خوب که تو این مدت همدم تنهایی من بودید و همیشه با نظرات زیباتون باعث دلگرمی من می شدید .

دیگه آخرین سوسوهای چراغ این دهکده خاموش شد و این دهکده خاموش حالا شده مدفن قلب کوچک من .

نازنینم خواست ننویسم من میگم چشم تا بدون اولین قدمو برداشتم .

می خواهم ثابت کنم که اون آدم سابق نیستم منم میتونم عوض بشم . منم می تونم آدم خوبی بشم .

برام دعا کنید . من هنوزم به دعاهای شما محتاجم .

در این خلوتگه عشق قلبی تنهانشسته بود میگفت از گذشته دور که چون آباد بود اما حالا سرگشته رسوا در این دنیای بی همتا وپهناور همچو ذره ای قطره در آب گمشده بود میگفت که چه بود و حال چه شده غریب و تنها  شکسته وسرگردان  در این دنیای غریب جان افزا  میگفت همچو مجنون دربند عشق لیلی گمشده ورسوا شده بودم به کدامین راه عشق پناه میبردم  با کدامین دریای عشق همزبان میشدم سیر درکدامین راه میکردم حال  تنها و تنها شده ام از این رسوایی وسرگشتگی دیگر نه جاییی برای ماندن است نه راهی برای رفتن به سوی آینده پس می مانم ومی مانم میسازم و میسوزم با این سیاهی وسرگشتگی به امید نور مهربانی وآینده میسازم و میسوزم با آیین سوز عشق گرچه  شکسته تنها خواهم بود.

دوباره دل هوای با تو بودن کرده

نگو این دل دوری عشقت رو باور کرده

دل من خسته از این دست به دعاها بردن

همه آرزوهام با رفتن تو مردن

حالا من یه آرزو دارم تو سینه

که دوباره چشم من تو رو ببینه

واسه پیدا کردنت تن به دل صحرا میدم

آخه تو رنگ چشات هیبت دنیا رو دیدم

توی هفتا آسمون ؛ تو تک ستاره منی

به خدا ناز دو چشماتو به دنیا نمیدم

دوباره دل هوای با تو بودن کرده

نگو این دل دوری عشقت رو باور کرده

چجور دلت اومد بری گریه که سهم من نبود

قصه که از سر نمی شد با یکی بود یکی نبود

چجوری باورم بشه رفتنه تو تنگه غروب

چجوری آخه سر رسید فرصت اون روزای خوب

به خدا باورم نشد وقتی که نشناختی منو

تو چنگ دیو گریه ها واسه چی انداختی منو

از شبه پر پر زدنم چطور تونستی بگزری

من که غریبه نبودم چجور دلت اومد بری ؟

گفتی به من تو هم برو یه قصه ی تازه بگو

گفتی به من راهی بشو تو جاده های رو برو

آخه بگو منو به کی سپردی وقت بی کسی

چرا نخواستی بمونی به داد اشکام برسی

با یکی بود یکی نبود قصه که از سر نمیشه

هیچ کس آخه به غیر تو دردامو از بر نمیشه

یاد رفتنت چقدر اشک ریختم  به یاد آنهمه خاطره قبل از سکوت سرد

آهای آبی عشق به هر سو می نگرم نگاهی مهربان نمیبینم

شبی به کلبه دلتنگیهایم سری بزن

تنها دلخوشیم خاطرات با تو بودن است...

پس وعده دیدار ما در کوچه پس کوچه های خیال با سبدی از گلهای انتظار

چشمامو رو هم می ذارمو

تو رو به یادم می یارمو

دوباره دست تکون می دمو

تو رو به هم نشون می دمو

کم می آرم آخه تو رو

تو رو به یادم می یارمو

دنیا دیگه مثل تو نداره

نداره نمی تونه بیاره

دلا همه بی قرار عشقن

اما عشقی که واسه تو بی قراره

هیچ کی مثل تو نمی تونه

نمی تونه قلبمو بخونه

بگو بگو کدوم خیابونه

که منو به تو می تونه برسونه

چشمامو رو هم می ذارمو

تو رو به یادم می یارمو

کم می آرم آخه تو رو

تو رو به یادم می یارمو

دنیا دیگه مثل تو نداره

نداره نمی تونه بیاره

دلا همه بی قرار عشقن

اما عشقی که واسه تو بی قراره

هیچ کی مثل تو نمی تونه

نمی تونه قلبمو بخونه

بگو بگو کدوم خیابونه

که منو به تو می تونه برسونه

نه، نداره دنیا مثل تو  (مثل تو)

نداره دنیا مثل تو (مثل تو)

در شبستان خیال

عطر یاد تو چه آرام آمد

و من تو را می جستم زیر لب می گفتم : « عشق را باید جست زیر این چرخ کبود »

زیر بال و پر هر شاپرکی عشقی هست

پشت هر پنجره ای نوری هست

زیر لب می گفتم : « عشق را باید برد به بلندای خیال »

ناگهان عطر یاد تو چه آرام آمد

و چه آرام مرا پیدا کرد

و چه آرام مرا عاشق کرد

و چه آرام مرا رسوا کرد !!!

آمدی یک روزی..........مثل یک بارش باران ناخوانده بودی و مرا خیس نمود

قطره باران نگاهت آنروز

یاد تو هست دلم را بردی وقتی از گرمی احساس قشنگت گفتی  و من آنروز

نمیدانستم گل احساس تو خواهد مرد

آمدی یک روز تا شوی ناجی هر لحظه تنهایی من

با خودم میگفتم : چه حریمی دارد گرمی دستانش چه بهاری دارد آبی چشمانش

میشود عاشق بود....گل احساسش عجب خوشرنگ است

 بی وفایی دروغ در نظرش بی رنگ است و

من آنروز نمیدانستم گل احساس تو روزی خواهد مرد

وای تنهایی من!! وای تنهایی من !!

بگذر از خاطرها.. تو رهاشو اکنون از غم فاصله ها

وای !! تنهایی من میدانی!!

عشق دنیای قشنگی دارد

زیر باران با عشق چتر معنای حقیری  دارد

توی شبها با عشق ماه در دامن توست .. آسمان لایق توست

وای تنهایی من!! لحظه هایم خوش بود... جای تو خالی بود

آخر او دستانش مثل یک آتش بود

وای تنهایی من چه دروغی چه دروغی میگفت

که دلش مال من است

که به فکر همه احوال من است

وای تنهایی من ... چه دروغی میگفت!

او نمیدانست عشق مال عصر  منطق ...

حکمت و فلسفه نیست

عشق لبخند خداست

عشق از خاک جداست

وای تنهای من.. من گمان میکردم می توان عاشق کرد

می توان عاشق بود...

بی خبر اینکه عشق را به گدایی نتوان صاحب بود

امشب میخوام از لحظه ای بنویسم که چشمای تو برای اخرین باربه من خیره شد و تو در آن خیابون بلند فقط به اشکای من نگاه میکردی...و همون جا بود که زندگی جایی میون منو تو  تموم شد و تو به همین سادگی رفتی...

رفتن تو ساده ترین نقطه ی زمان بود...همه چیز انگار همونجا تموم شد...توی همون خیابون بلند...یادم نرفته چه غربتی داشتم اون شب آخر...نمیدونم توی اون غروب آخر چرا اشک اینقدر بی مهابا گونه هامو خیس میکرد...نمیدونم چرا تو اون بعد از ظهر اصلا" نخندیدی...نمیدونم چی شد نمیدونم چرا بعد از اینهمه روز یه دفعه رفتی...و نمیدونم رفتن بی هنگام تو چه معنا داره؟...

دلم میخواست اون شب خونه نمیرفتم...هر چی فریاد زدم غم پایانی نداشت...تو که رفتی من تازه فهمیدم رفتن تو طعم سباهی لباس آدمی رو داره که از غمناکی ابرای بعد ازظهر تا بوی بارون شب گوشه ی اتاق تاریک زانوهاشو بغل کرده و به یاد مرگ عشق تب میکنه...آخه غم اینهمه تاریکی آدمو میکشه...آخه من بدون مسافرم میمیرم...

من دیوونه تر از پیش امتداد دنیا رو به نبودن تو پیوند میزنم...کاش من اون شب مرده بودم... کاش تو انتظار منو بی پاسخ نمیذاشتی...و کاش یه بار دیگه میشد نگاهت کنم...

همون شبی که تو رفتی سرو میون باغچه سقوط کرد...قامت دنیا خم شد  ، گندمزار تبره شدو دل من برای اون نگاه روشن تنگ شد...

نمیدونم آیا تمام عاشقا عشق رو به همین سادگی از دست میدن؟...تو جواب این سوال رو میدونی چون تو عشق رو خیلی ساده از دست دادی....در کوتاهی زمان کشیدن یک آه...تو اون شب در همون فاصله ی کوتاه طویلترین اندوه دنیا رو روی دوش من گذاشتی و رفتی...

نمیدونم این غم از کجای این دل بلند شده که نمیخواد ساکت بشه؟...نمیدونم چرا این آشوب پا توی دل من گذاشته؟...دلهره دارم مثل همون دلهره ای که قبل از رفتن تو داشتم...همون اضطراب ،همون دلشوره ی کهنه ی احساس که هنوز مدتها پس از روزها با خاطره ی رفتنت چشمای منو نمناک میکنه و سکوت شب رو میشکنه...

امشب دلم خیلی برای لحظه ها تنگ شده...برای روزایی که بغلم میکردی و اودکلن تو بوی تلخی داشت...امشب دلم میسوزه احساس ترحم میکنم به خودم...که تو رفتی و پلها خراب شد و لحظه ی موعود من مرد وقتی آبستن شادی ها بود... درست زمانی که میدونستم بی تو خواهم مرد ... دلم برای تو که نمیدونی تا سرحد مرگ دوستت دارم تنگ شده... گاهی وقتا اونقدر دلم برات تنگ میشه که دلم میخواد تو رو از خاطراتم بیرون بکشم و محکم بغلت کنم./..

حال بدی دارم چشمام مدت هاست روزه دار اون نگاه یخ بسته ی سربی هستند...دیگر هیچ نگاهی برای خیرگی نیست...

مسافرم...مسافر عزیزم منو ببخش ...ببخش که هیچ چیز از عبور انسان عاشق نمیدونی...

مسافرم... تو دیگه بر نمیگردی...شبی که رفتی همونجا دنیا تموم شد...گریه ها سیلاب شدند و خنده ها دفن...اما من میمیرم.. . من همینجا میپوسم...آره...میمیرم اما میدونم دستای توآروم آروم جنازه ی منو ترک میکنن و به آسمون یه نفر و براش زمزمه ی مرگ میخونن...

دلم تنگه... دلم هوای شیطنت های اون روزای عاشقی رو کرده...میخوام اعتراف کنم از اون روزی که رفتی برای تموم لحظه های عاشقی آرزوی مرگ کردم...میخوام اعتراف کنم که هرگز نمیتونم دوست داشتن تو رو انکار کنم...میخوام اعتراف کنم روزی که به همه گفتم ازت متنفرم از همه ی روزای دیگه دروغگوتر بودم...اعتراف میکنم که اگه حتی تا آخر عمرم نبینمت هنوز دوستت دارم یا نه...بهتر بگم عاشقتم...

من  دیگه نمیدونم چی کار کنم اما یه روزی پایان بلندی بر خطاهای خودم مینویسم ... یک پاییز  دیگریا شا ید همین پاییز چشمان تو رو حیران نبودنم میکنم ... به پیمان من فرصت بده غریبه ی دوست داشتنی

نمی دونم چی شدش پای خودنویس چشمات

روی کاغذ نگاهت

یهو لرزید و چو لغزید و نوشتم دوست دارم

عزیزم ، دوست دارم

بخدا دست خودم نيست دوست دارم

چي مي شه يه بار تو شهر قلب تو پا بذارم

آخه ظالم چكار كنم دوست دارم

نمي دونم چي شدش كه جسارت كردم اين بار

دل به دريا زدم اين بار

توي آخرين ترانه ام قلبم از عشق نترسيد و نوشت دوست دارم

چي مي شه يه بار تو شهر قلب تو پا بذارم

آخه ظالم چكار كنم دوست دارم

توي آخرين ترانه ام خط به خط از تو مي گم

بخدا دست خودم نيست همش كار دل

مي دونم خيلي جسارت كردم اين بار اما

تو بدون كه گناهش پاي من نيست

همش اصرار دل

ميوفتم ياد اون چشماي زيبا ولي افسوس مي بينم باز يه رؤياست

بهش بگو دلم شده ديوونه پرستو پر زده از بام خونه

غم دوري گرفته تار و پودم بهش بگو دلم مي خواد بمونه

نمي تونم تو اين خونه بشينم كنارم جاي خاليشو ببينم

نمي تونم كه از فكرش رها شم براي اون مثل غريبه باشم

باورم كن باورم كن عاشقم عاشق ترم كن

اگه خندید وپرسید درچه حالم بهش بگوچقدر شکسته بالم

بهش بگومی دونم یادمن نیست ولی یک لحظه نیست دوراز خیالم

می دونم سادگی بود که سهم من فقط دلدادگی بود

چه آسون رفتم زیادش ولی بهش بگوکه عشقش زندگیم بود

باورم کن باورم کن.....................

نگاهش که ميکنم؛می بينم زل زده است به من.همانجوری که نگاهش می کنم؛خيره می شود در چشمانم..می پرسم:چه می خواهی از جانم؟...می گويد:جانت را............می گويم:چرا؟.......ميگويد برای آنکه رها شوی....می گويم:از چه؟.......می گويد از آنچه عذاب می بری.....شگفت زده می پرسم که تو هم ميدانی؟....ميگويد :آری.....می گويم از کجا؟......می گويد از نگاهت می خوانم......می پرسم که آيا راز من آشکار شده است......؟ميگويد کجای کاری..همه ميدانند.......حيرت زده می پرسم چگونه؟.......ميگويد فرياد زده ای.. ميگويم فرياد؟ ميگويد فرياد طپش قلب خود را نمی شنوی؟.......ميگويم قلب؟..کدام قلب؟من که سالهاست قلبی در سينه ندارم......می پرسد مگر می شود؟........ميگويم آری.........می گويد پس اين چه صدايی است که از عمق وجودت بر می ايد...........ميگويم اين تلاطم امواج روحم است که بر ديوار سينه ام می کوبد......می گويداخر چرا؟ .....می گويم نمی دانم...  سخت اشفته ام.......می پرسد چرا؟........ميگويم دلم را در قمار باخته ام.  می گويد قمار؟  چه قماری؟.........ميگويم دل را در چه قماری می بازند  جز قمار عشق؟...ميگويدتو؟......خجالت نميکشی.......اين را با لحنی سرشار از ملامت ميگويد....ميگويد با اين سن وسال....خجالت اور است می پرسم چرا؟مگر عاشق شدن گناه است...........ميگويد برای تو اری..........می پرسم چرا؟ميگويد اخر .........ميدانم چه می خواهد بگويد....ميگويم من در همشکسته ام والا حتی به ميانه راه زندگی نيز نرسيده ام.....می پرسد پس چرا اينقدر شکسته شده ای؟ ........می گويم تنهايی اين دل وامانده اين چنينم کرده است......می گويد چراتنهايی؟........ميگوم چون بدم...مزخرفم.... آنقدر مزخرف که کسی حاضر نيست تنهايی اش را  با من قسمت کند.... ميگويد شايد لياقتش را نداری...شايد درکش را....ميگويم شايد تو درست  می گويی...............................اما تمامی تلاشم را کرده ام   باورکن...می پرسد چگونه؟......می گويم با تمام وجود...با تمام تنم...با تمام روحم...بسيار گشته ام تا توانستم او را بيابم...اما او هم از من دريغ کرد لحظات با هم بودن را........می پرسد او کيست؟.......می گويم او؟؟؟؟؟ نمی شناسی اش.....قابل توصيف نيست.......اصرار می کند که بگو او کيست؟......می گويم او مسافری است که از افق آمد...از ملتقای آسمان و زمين...او بود که از بهشت آسمان امد........هبوطی بر زمين...او  صدايش سبز بود و طنين موسيقای بهشت داشت.......او  دستانش پر بود از سبزی وطراوت...او با آفتاب و ستاره ها الفتی بی پايان داشت.......او مظهر آب بود وروشنايی...... عطر وجودش عطر ياس بود واقاقيا.....هم آب است و هم آتش.....نگاهش پر از شهد مهربانی........خاطره اش روح را زنده نگاه ميدارد.....او مظهر همه خوبيهاست........او مظهر عشق است..............اما افسوس که هيچگاه مرا نپذيرفت.........و حالا من در ارزوی اويم..........او همه چيز است .....همه چيز من........بگويم يا بس است................راستی چرا اينجور شدی؟سرخ و بر افروخته.........بهت زده می پرسم...........ميگويد همه آنچه که گفتی نشانه های معشوق من است ....آنکه از عمق جان می پرستمش......به چه حقی معشوق مرا دوست می داری.......وحالا اين منم که سرخ می شوم و برافروخته....پر از خشم........سرشار از ياس و اندوه........از ديدن رقيبی که تا به حال می انديشيدم دوست است و با او درددل می کردم.........پر ميشوم از تنفر.........از اينکه محبوب من و او يکی است........ديگر مجال گفتگو نيست......بايد نابودش کنم........از بين ببرمش.......مبادا که او را از من بگيرد. مبادا که عشق مرا از آن خود کند....مباداکه.........پر از خشم ميشوم و نفرت. دستانم را مشت می کنم و محکم بر ميان صورتش فرود می آورم.... خون فواره ميزند....و شتکهای خون چهره ام را گلگون می سازد.......از دستانم خون فرو می ريزد....و براده های جيوه ای آغشته به خون همه جا پراکنده می شود....تکه های آينه به جای رنگ سيماب رنگ خوناب گرفنه اند...خوناب دل من که از عروق دستانم فرو می چکد........در براده های باقيمانده وجود در هم شکسته خويش را می بينم.....خودم هم ميشکنم..........و...........

با پرهيز دشمن باش

امروز بر عقیق چشم تو رگه های بی مهری نشسته

و به فیروزه ی چشم من داغهای حسرت...

از گذشته ی تلخم برای تو حرف نمیزنم

 امروز در این سینه در این سراب آتش مقدسی فروزان است که با دست تو شعله ور شد

و با خاکستر عداوتت فرو ننشست

با آمدن تو در مخمل لطیف رویا غنودم و با رفتنت در پیله ی اندوه فرو رفتم

و حالا من بی خود و با توام و تو با خود و بی منی من پاریای رانده ام و تو پارسای مانده ...

 تنهای تنها بودم و تو مثل نیلوفری در من شکفتی .

نیلوفری که هنوز هم از گلابدان چشم من آب میخورد .

به لحظاتی که با هم بودیم بیندیش .

لحظاتی که در مه سپید بوسه ها غرق می شدیم و فریاد گزمه های زهد را نمی شنیدیم .

لحظاتیکه عشق من آهن دلت را شیشه میکرد

و جیوه های بوسه ام بر این شیشه رنگ آئینه میزد .

لحظاتی که چشمه سار وسوسه و دلهامان میجوشید و بر لبهامان میریخت

و بدنبال این رویائی نوشین ناگهان تو تندباد شدی و زغن های جدائی را برشاخسار وجودم کوچاندی .

دلم میخواست که بعد از این خزان بهار نیاز تو دمیدن گیرد و شبان مهرت پاسدار رمه های دلم باشد .

ولی غافل از این بودم که تو خزان بی زمستانی و خزان بی بهاری .

راستی گلهای مریمی که برایت فرستادم یادت هست ؟

این گل ها مثل مریم مقدس مسیح دلم را در آغوش خود داشتند و تو این مسیح را بیرحمانه بر صلیب عناد خود کشیدی و مصلوبش کردی .

آمدی و گفتی که دوستم داری برای تو این کلام فقط از چند حرف مرده و بی جان تجاوز نمیکرد .

ولی من با هر حرفش هر نقطه و ترکیبش عشق می ورزیدم ...

خیال میکنی بعد از تو چه خواهم کرد ؟

(( نه خواهم مرد؟... نه خواهم ماند ))

(( نه خواهم سوخت ... نه خواهم ساخت ))

(( تو با من ساز و بی من سوز ))

(( تو با من مان و بی من میر ))

((... و زین پس من :))

(( حروف نامه را از اشک خواهم ساخت ))

(( مگر اینسان توانم نامه ای اندوهگین پرداخت ))

(( تو چون من باش و با پرهیز دشمن باش ))

آسوده باش عزیزم ...

اگر تو نخواهی آغوش بی ماتمت هرگز از حباب پیکر من پر نخواهد شد .

تو بمان و عزیزانت

تو بمان و .....

ولی اگر تو بخواهی اگر تو بیائی اگر تو بمانی

برایت بستری از اشک خواهم ساخت و تو در این بستر گلایه های کدورت را خواهی سترد

و آنوقت من مثل نسیم صبحگاه در تو خواهم چکید .

اقاقیای بوسه هایم را روی پیشانیت خواهم ریخت .

منجوق های دلم را به تار موئی خواهم بست و این رشته ی بلورین را برگردنت خواهم آویخت .

تا هر بار نطفه ی نیازی در دلت تسبیح بار میگیرد ورد گوی من باشی ...

اوه چکار دارم که این هذیان گنگ مرا خواننده میفهمد یا نه ..؟

همینقدر که تو بخوانی همینقدر که تو بدانی همینقدر که تو بمانی برایم کافیست .

تو با من باش تو چون من باش و با پرهیز دشمن باش ...

سالگرد بیان عشق و دوستی من وتو

سالگرد شکفته شدن غنچه عشق در قلب تو

سالگرد باز کردن قفل سکوت از لبها و قلبهای دو سرگشته

دو سر گشته عاشق که میلاد عشقشون در پایان پاییز رقم خورد و سکوت عشقشون در ۲۹ آذر ۸۲ شکسته شد و پاییز برای آنها پیام آور بهاری دلنشین بود ، بهاري كه در پاييز جون گرفت ودر زمستان به اوج رسيد و در بهار عاشقان يكي از قلبها نور عشقش كمرنگ شد و در تابستان با يه فوت ساده به قلب خود شعله نيمه عشق را خاموش كرد و رفت و پشت كرد به عشق و عهد و پيمان ، رفت تا رها بشه بدون اينكه به فكر كسي كه در بند كشيده باشه . رفت تا قانون جدايي پس از وصال را به اثبات رساند . با يه عهد شيرين رفت كه دلخوشي سالهاي دوري اون باشه . اما افسوس كه پشت به عهد كرد و آخرين نقطه اميد را در قلب اون شكست و اميد چشمانش رو به نقطه دور ،‌ زمان بي نهايت و روز ابدي خيره گذاشت . امسالم نيومد تا دومين سالگرد بهار عشق ابدي را  در نبودش و به اميد روزنه اميدي از او سپري كنه و دستان اونو به سوي آسمان نگه داره تا وجودش ، ‌قلبش ، هستي ، زندگي و خودش را از خدا بخواهد . با چشمان گریان سر به سوي آسمان مي گيرد تا صداي قلبش را با حقانيت نگاهش به خداي عاشقان به اثبات رساند و بگويد تا ابد به انتظار نازنيني كه وجود و هستي و خود اون بود مي ماند حتي با كور شدن تمام نقطه هاي اميد .

 سالروز عشق و دوستی من مبارک

همۀ نامه هات رو بازم دارم می خونم

تمام حرفای دلت رو از نامه هات می خونم

نامۀ اول تو، بوی عشق و امید میده

هروقت میخونمش به دلم صفا میده

نامۀ دوم تو ، بوی اوج دوستی داره

با خوندنش بازم دلم تاب میاره

اما نامۀ آخر تو، بوی خداحافظی

اینجاست که اشکای من میشه جاری

نمیدونم چرا تقدیر من این بود

مگر گناه من به جز عشق چی بود

نمیدونم چیکار کردم باتو

که تو چنین کردی با من

منتظر روز دیدار میشینم تا قیامت

اما دلم شاید نیاره طاقت

اون وقته که من نیستم یارت

پس بدون هست زیر خاک یارت

                نسترن جان ، تولدت مبارك

                        روز تولد تو رو با خاطراتت مي گيرم

                              تو بزم اين تنهايي ها از غم دوريت ميميرم

                          امروز يه آرزو دارم اونم صداتو بشنوم

خوب يادم هست كه همه چيز از يك نگاه شروع شد و بعد ... آشنايي ، و آشناييمان به انس انجاميد . سرانجام انس را هم خودت بهتر از هر كسي مي داني . من به تو انس گرفتم و تو بي نياز از من . تو بزرگتر از آني بودي كه خود را به يك نگاه اسير كني . چه قدر افسانه اي معبود من شدي و چه افسانه اي داشت ، معبدي كه با هم ساختيم . و هرگز ندانستم كه من تنها يكي از هزاران شيفته ي توام . تو آنقدر بزرگ بودي كه همه مان را سيراب كني . تو هيبتي داري توصيف ناشدني . تو دريايي و تنها خدا مي داند كه از كدام كوهسار سرچشمه مي گيري . تو آنقدر پاك بودي كه حتي سر به ابتذالِ‌خواستن و داشتم خم نكني . چه زيبا با يك لبخند از همه چيز مي گذري و چه قدر آسماني تقسيم مي شوي . تو معجزه آفرينشي ، تو بزرگي ...

در زندگي تو را تنها قامتي يافتم كه وسعت فرياد را آسوده شكستي و خم نشدني . وقتي به گاهِ آشناييمان مي انديشم ، در ميابم كه حضور تو چه قدر اتفاقي بود و چه قدر اتفاق بزرگي بود براي من . حضور ناگهاني ات را كه لمس كردم ،‌ آرام گرفتم . هنوز هم هر وقت تو را مي بينم ؛ برايم همان تازگي را داري .
تو چه معبودي هستيكه شوق رسيدن به تو و عطش ديدارت خاموشي ناپذير است . تو چه پاكي و چه آرام راهِ‌ عشق را مي پيمايي و به دوستي مي رسي . خودت مي داني كه در خلوتمان همه چيز را به تو گفته ام ولي تو هرگز نخواستي بگويي چگونه مرا شيفته ي خود كردي .

اون روزا كه تنها بودي                                                                                                       
گمشده ي دريا بودي                                                                                  
  قايق تو شكسته بود                                                                     
تنت نحيف و خسته بود                                                 
فانوس درياييت شدم                                    
عشق اهوراييت شدم            
  گذشتم از هر هوسي
                                تا تو به مقصد برسي
اما به جاش تو بد شدي
از من و عشقم رد شدي
     به من يه پشت پا زدي    
تهمت ناروا زدي  
                                          اون روزا كه تو جنگل ها      
                                ترسيده بودي بي صدا                                
                                    بين درخت هاي بزرگ                                                            
                              ميون گله گله گرگ                                                                                  
               گذشتم از جون خودم